Ah, njeriu i mësuar!?!Ky njeri që më shqisat e tij flet.
I njeh mirë zinxhirët e të folurit.
Sështë thjesht poezia e një dite,
as ndjekja e pëlqimeve të turmave.
Është më shumë se shumë,
vizioni i këtij njeriu të panjohur.
Është ajo çka shikohet ndryshe,
nga ç'shohin e ndjejnë të gjithë.
Që jo natyrshëm,
ju duket se tashmë dinë gjithçka!?
Po gjithçkaja duk s'ka!
Thua se e di, e njeh asgjëja,
botën e re të gjithçkasë...
Nga t'i'a nisë?
Asgjëja!
Çfarë çudie, injoron gjithçkanë?
Ndërsa gjithçkaja e re,
shumë më e re se e vjetra...
Gjithçkaja, që ju mban një linjë,
asaj i shumëzohet,
- rishumëzohet, kur nis pjesëton:-
habinë me njerinë.
Merr synë e djathtë e lidh.
Ç'habitesh?
E lidh me dorën, dorën me gishta,
gishtat me tregues.
Ja!...
Kështu nis e shkruan, poezinë ndryshe.
E deri këtu shkruajnë të gjithë,
por jo, rri në linjë....
Nga syri në dorë nga dora në ballë.
Në ballët që lexon përballët...Njeriu gjuetar.
Njeriu që kthehet dhe hy në veten,
njeriu që ndryshe paramendon.
Njeriu që formon kuantikët paralele,
mes dy a më shumë kohësh.
Njeriun, udhëtarin shumëdimensional.
Njeriu që sfidon veten.
Njeriun që kthen veten në vetëvetëveten,
që ecën në ajër, majë një litari,
me një shkop bambu të gjatë.
Njeriu që hy në një tjetër kohë,
në një univers të ri me idetë e tij,
me konceptet e tij.
Njeriun që ngjiz, çfarë prek!
NJERIU që mban hapur librin universal,
nga yjet dhe gjithçka.
Që ka një rend tjetër mbretëror!
Njeriun, e imagjinatës!!!...
