DY T’MIRA POQI

 

DY T’MIRA POQI

O Madhëria jonë e Dashurisë!
Na mbro, o Zoti ynë i dashur
Ruajuna, nga njeriu i lig O Zot i dashtun!
për mos të na dëmtuar njeriu,
o Zoti i Dashnisë …shkova atje,
me marr mish kasapi, u tmerrova,
Në vend t”thikave pash shpata, të çmuara…
Të hekurta, të prefme, gjuhësh të heshtshme,
kafshët, si legjendat, shpirtrash të ushqyeshmesh..
n”ndezur thellsimesh pathoresh t”lëvizshmesh…
Keni mëshirë për mëkatarin t”vdekshmin,
t”marrin e t”ardhmin, në”lufra humbsash”…
Tre herë…këmbët shtundi…e dy t”mira poqi…
Shpirt”n e vet ndoqi…njëriu, ah, njeriun…
E n”gjokset e malit uli sy…

Perëndi e Dashnisë!

- poezi nga Irina Hysi

DIMȄR

 

DIMȄR

Natë me dëborë.
Madhështore!
Ambient pa personazhe.
Më të rallë, dëgjohen angullima të mjera.
Nën këmbët tona, dimri ka lulëzuar.
Pemët, zhveshur qëndrojnë në horizont.
Skelete të zbardhura, krejt si fantazma.
Hëna e zbehtë, hiqej sikur nuk ngutej.
Ndoshta, kishte ftohtë, në qiellin e ashpër.
Me vështrim të trishtuar, tokën përfshin.
I sheh të gjitha shkretë, dhe ikën ngadalë.
Të ftohtit ndjehet dhe më …
Oh, ç'natë të tmerrshme, për zogjtë e vegjël!
Intervale të akullta, ere të pamëshirshme, dhuratë...
S'ka strehë, në pemët lakuriq.
Dridhen.
Plot shqetësim presin agimin, që kurrë nuk vjen!...

- poezi nga Irina Hysi

KALIMTARET

 

KALIMTARET?!

Ku jeni kalimtare, vallë harruat,
kur ju merrja me vete ashtu si ishit…
Ju mësoja të visheshit, të ecni, të flisni,
dhe ne diç mësuam nga padija juaj.
Tani më shikoni vëngër, kur vizitoni profile
qeflesha harruat, sa të fshehta jeni,
harruat vallë vërtet, kush ishit e djeshmja,
kur filtrimet fshehuazi, ju fshihja nën qepallë.
Sa të mira jeni, kalimtare të rastit,
asnjëherë poezia juaj s’ jua ndjeu mungesën
ju kujtova sot, këtu në ekranin e madh,
pashë e çfarë nuk pashë, deklarata të shkruara.
Në memorjen e shiritave të kujtesës time,
pashë sytë tuaj të vërtetë, si i zhvishte vjeshta,
atëherë kur gjethet me shiun putheshin nën pemë
dhe dilnin ylberët me ngjyra të gënjeshtërt.

Ah kalimtare, ju kujtoj si sot…?!?

- poezi nga Irina Hysi

NJË ÇUDI SI JU!

 NJË ÇUDI SI JU!

Veç Ti, Mbinatyrshmëri, njihje udhët e mia.

Të kërkoja në qiell por ti ishe dhe je kaq pranë.

Ti familja ime e përsosur, që të kisha e kam kudo.

Shkova vetëm kudo, duke kërkuar larg, prita kohët.

Atje, vetmive të mëdha mësova të njoh njerëzit.

Pashë botën mrekulluar si tingëllonin thellësive jetët.

Gjithkund vetëm, një hap para, edhe një, pastaj një pas!

Ti siguria ime, mendimet e mia shpesh të vërteta.

Hapi im, ti hapi im që tokën e dashur preke butësisht!

Ti dashuria ime ishe gjithshkaja, më e vërteta!

Me ty, planeti i madh gjigand dukej më i vogël.

Dhe erërat e egra ishin vetëm një fllad, forca ime.

Çdo kulturë e re më bëri të toleroj, të mësoj më shumë.

Nuk urreva kurrë askënd, sepse nga Sokrati kuptova!

Sa qenie e përsosur janë të gjitha qeniet njerëzore së bashku.

E për ti dalluar yjet gjigandë e xhuxhë, rreshtova shqisave të mi.

Me ndritshmërinë e tyre më treguan rrugët.

Të gjithë ishin dhe jemi si një kuptim, si një shenjë.

Kur heshtjet mohuese mbytnin, shikoja larg mbi malet.

Diellin, që tani zbret çdo ditë te unë, në zemrën time...

Çdo ditë, me Diellin, duke pritur, në lindjen e Tij.

Ti dashuria ime që më mbajte gjallë, sensi im i jetës.

Një çudi si ju!

Poezia ime!

Athens, Greece

- poezi nga Irina Hysi

REFREN

 

REFREN!

Veç Ti, mbinatyrshmëri, njihje udhët e mia.
Të kërkoja në qiell, por ti ishe kaq pranë.
Ti udhërrëfysja ime e përsosur
Shkova vetëm kudo, duke kërkuar larg e pritur kohët.
Atje, vetmive të mëdha mësova të njoh njerëzit.
Pashë botën mrekulluar, si tingëllonin thellësive jetët.
Gjithkund vetëm, një hap para, edhe një, pastaj një pas!
Ti siguria ime, mendimet e mia shpesh të vërteta.
Hapi im, ti hapi im që tokën e dashur preke butësisht!
Ti dashuria ime ishe gjithçkaja, më e vërteta!
Me ty, planeti i madh gjigand dukej më i vogël.
Dhe erërat e egra ishin vetëm një fllad, forca ime.
Çdo kulturë e re më bëri të mësoj më shumë.
Nuk urreva kurrë askënd, sepse nga Sokrati kuptova!
Sa qenie përsosur janë të gjitha qeniet njerëzore së bashku.
E për të dalluar yjet gjigandë e xhuxhë, rreshtova shqisave të mi.
Me ndritshmërinë e tyre më treguan rrugët.
Të gjithë ishin dhe jemi si një kuptim, si një shenjë.
Kur heshtjet mohuese mbytnin, shikoja larg mbi malet.
Diellin, që tani zbret çdo ditë te unë, në zemrën time…
Çdo ditë me Diellin, duke pritur, në lindjen e Tij.

Ti dashuria ime që më mbajte gjallë, sensi im i jetës.
Një çudi si ju!
Poezia ime!

- poezi nga Irina Hysi

EKUILIBRE DELIKAT

 

EKUILIBRE DELIKAT

Ndërsa bota s’ ka kuptim, ejani miq, shpikim një tjetër…
Shtrate shpirtrash erëmirë, do të gjejmë gjithkund,
t’ butë e t’ pambuktë, mbledhur e sajdisur dëshirat…
të harruarat, e të shpërbërat, koncepteve hapësirash,
përtej papërsosmërisë, dallimet do shpërthejnë….
Heshtjet pa zhurmë…, daullet kur të pushojnë…
në rrathë biçikletash, radhët shigjetë të përshkojnë…
e herë lerini të shkojnë…psherëtimat pa zë…
Qiellit, në shiun e ëmbël do i harkojë ylberet..
dhe yjet e fshehur do nxjerrin cepat një nga një,
kryet në prehrin tuaj do bien…

***
Prushe t’ kuq, flakë, copat e shpirtit do ndezin…
zinxhirë të pakontrolluar do çlirojnë, ekuilibre delikat!!!….

- poezi nga Irina Hysi

ZGJIM

 

ZGJIM

Oret jane te renda per tu kuptuar.
Minutat me qindra ton te rende hekur.
Sekondat fluturojne dhe pse jane flori.
Mos fli dhe pse nata te therret per gjume.
Leviz nga vendi Njeri!?!

- poezi nga Irina Hysi

SI LIND LUMTURIA…

 

SI LIND LUMTURIA…

Vjet, Nëntori ishte i butë,
dhe bora e parë nuk erdhi që nuk erdhi,
sivjet Nëntor i kuq si e shikoni,
mëngëshkurtër e më i butë,
shoku dimëror nuk do që ta marrë…
eeee….që nuk do ta marrë atë”…!?…

Vetëm nëse, tokën mbyt,
e ja nis stuhia,
bie shi, e gjeneron bujqësia”,
i shtron fushat në shtratin e artë
gjën” e gjallë, dheeeen e dhiiii,
e barinj, shtëpi më shtëpi…
Diellin e kuq, çati më çati…
e plot e përplot dashuria…

E mandej, lind lumturia…!?…

- poezi nga Irina Hysi

MREKULLISË…

 

                            MREKULLISË…

Butë-butë më merr, lëkurën në qiell,
era mes korentesh m’ përkdhelel’, frymë…,
pa duar “pa trup e shpirt”, hyjnizuar,
e gjitha askund, mrekullisë ka shtrirë…,
pa aromë, veç këtu, aq pak, var yjet …
nga lart heshtjen gjysmëhënëza shkëput,
një thelë portokall, horizontit shpërtheu…
lëng t’ kuq flakë, një karafil ç’ puth,
kulluar agimi, nga degët në ëndrra,
lule – verë, fluturimit…, sytë.
Zjarrin e ngadaltë mbajtën ëndrrënatës,
u ndal muzikë e pikës, origjinës histori,
me ylberin në lumë, notuan gaz’ korriku,
bekoi, paqen më pas…

Solli në buzët, engjëjt, drithmë zemrës afsh,
mëngjesit të pafjalë!!!…

- poezi nga Irina Hysi