brenda busulle

Kudo isha unë, brenda  një busulle të fshehur, 
si një provë pa provë..,udhëtuar në kërkime..
një bote që po humbet  blusë të ujit... thellë...
Vehtja si një instrument i vetëm njeriut oqeanik
në ekstaza rrjedhjesh shukullohet si mbulesë,
shtrirjes universale të shekullit të maskuar, kokëulur..
Pam - Pam, notash apsolute, masonike...muzikë...
Çuditem si diejt pijanec priten të pihen pasqyrash..
Nuk besoj se heshtja urdhëroi te zhdukë gjithçka!
Nuk besoja se shqisat e zjarrtë, zbehën ëmbëlsitë..
Çkohë e zemëruar shtrin siluetët si fatet në qelq,
në tastierat e egra, mollzat zhveshin gishtat e vet...
Para meje një ekran pa shpirt shkëlqyer ngjyrimesh,
Pikturash të rreshtuara, orësh të lodhura pashpirt...
Tërhiqen zvarrë, në shportat e zhurmshme mëngjeseve...
Mbrëmësoret e munduara që fshijnë veshët në pëllëmbët...
Çfarë heshtje e habitshme mbështjellë  pritjesh..
Çbëjmë, ne bëjmë?!?...
Ne të përjashtuarit që ndërgjegjen ndjekim me imagjinatë!
Për ditë të ndritshme  për sy të sinqertë,
do prodhojmë shqisa të reja?...
Kudo isha unë, vetëm, me dysha të përndjekur zerove gjigandë...